آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 252950
تاریخ انتشار : 13 بهمن 1397 11:10
تعداد بازدید : 1369

زمان ایجاد تشکل های پارتیزانی

علی شمیرانی- می گویند یک دست صدا ندارد، اما در ایران گاها تعداد دست ها از یک حد خاصی که می گذرد، باز هم صدایی ندارد!
undefined
صنف ارتباطات و فناوری اطلاعات کشور، آنطور که پیداست علاوه بر مشکلات لاینحل قدیمی، با مشکلات بیشتری نیز در آینده مواجه خواهد شد، لذا شاید بیش از هر زمان دیگری باید شاهد تحرکات صنفی و تشکیلاتیِ فعالان خصوصی باشیم. صد البته که منظور از تحرکاتِ بیشتر، برگزاری مسابقات پرتاب دارت و امضای تفاهم نامه های فاقد ضمانت اجرایی و برگزاری همایش و نمایش نیست. 
بلکه این تشکل ها باید همچون یک ذره بین، تمام نور و انرژی، یا به عبارتی، مطالبات خود را یک به یک روی مشکلات متمرکز کنند و تا نتیجه نگرفته اند، قدمی عقب نگذارند. 
اما این اتفاق عموما رخ نمی دهد که دلایل خاص خود را دارد. 
نخست آنکه عمده ترین دلیل نگرانی روسای برخی از این تشکل های خصوصی، مغضوب واقع شدن از سوی دولتی ها و پریدن برخی تسهیلات و امتیازات و متعاقب آن فشار و برکناری ایشان است. 
دوم آنکه بده و بستان های شخصی هیات رییسه ها نیز معمولا می تواند عامل ناکارآمدی برخی تشکل ها باشد، به این معنی که امتیازات مختصر که شاید تعبیر حق السکوت نیز بتوان کرد، باعث می شود که آنها قید پیگیری مطالبات سایر اعضای خود را بزنند.
سوم آنکه در برخی از تشکل های خصوصی، هیات رییسه را کسب وکارهای قدرتمندی تشکیل می دهند که وابستگی های مالی و سرمایه ای غیرشفاف یا گاه دولتی و غیردولتی داشته و اصولا تشکل صنفی صرفا نقش یک حامی و تاییدکننده تزیینی تصمیمات مدیران، بخوانید دوستانِ دولتی و غیر دولتی را ایفا می کند.
البته هستند معدودی از تشکل های خصوصی حوزه فاوا که با جدیت پیگیر مطالبات کسب وکارهای عضو خود هستند. 
اما به نظر می رسد در شرایط موجود به علت آنچه که ذکر شد، شاید بهترین راه، شکل گیری تشکل هایی غیررسمی، کوچک تر و حتی موقت، از تجمیع توان شرکت هایی باشد که دارای مشکلات مشترک در بازار کار خود هستند و اگر دیر یا تک تک اقدام کنند، محکوم به کناره گیری یا حذف هستند. به عبارت دیگر وقتی از ارتش های کلاسیک نمی توان بهره کافی گرفت شاید آخرین راه ایجاد هسته های کوچک و به قولی پارتیزانی و جنگ های نامنظم باشد که بتواند تا حدودی گره گشای مشکلات مشترک ذینفعان صنفی باشد.
این مدل اما در گذشته مسبوق به سابقه بوده است. در حدود سال های 87 تا 92 دبیرخانه ای موقت از سوی شرکت های اینترنتی آن زمان (PAPها) تشکیل شد که هدفشان گشایش بازار کار اعضا و رفع مشکلاتشان با شرکت مخابرات و دیگر نهادهای مسوول از طریق اقدامات رسانه ای و دیگر تدابیر بود که از قضا موثر و نتیجه بخش نیز بود. 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :