آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 269405
تاریخ انتشار : 11 خرداد 1399 11:27
تعداد بازدید : 4803

ارسال نخستین سیگنال ملی بودجه‌ می‌خواهد

نصب فرستنده های GPS بومی در ۵ نقطه کشور

با اجرایی شدن پروژه سامانه ملی موقعیت یابی و زمان سنجی زمینی پایه (LPS) از سال ۸۷، محققان این پروژه با دستیابی به دانش بومی طراحی و ساخت بخش فرستنده و گیرنده های زمینی این سامانه، درصدد نصب آن در ۵ نقطه کشور هستند و به گفته آنها ارسال اولین سیگنال آن منوط به اختصاص بودجه ها است.
undefined

فناوران- احیا یاوری، مجری پروژه سامانه ملی موقعیت یابی و زمان سنجی زمینی پایه (LPS) روز قبل در رویداد “ایده شوی دات راینکس؛ ارایه ایده در حوزه ناوبری و موقعیت یابی” که به صورت آنلاین برگزار شد، با اشاره به روند تغییرات در توسعه سیستم های موقعیت یابی، افزود: رویکرد توسعه در این حوزه فضا پایه است؛ چرا که موقعیت یابی فضاپایه از مزیایی چون پوشش وسیع منطقه ای و دقت بالا و کوچک بودن تجهیزات زمینی برخوردار است.
وی با بیان اینکه از دهه ۵۰ تقریبا همه کشورهای پیشرفته موقعیت یابی زمین پایه را در دستور کار قرار دادند، اظهار کرد:  GPS نسل بعدی سیستم های زمین پایه است و در سال های اخیر کشورهای پیشرفته از دو سیستم زمین پایه و فضاپایه برای موقعیت یابی بهره می برند و با توسعه سیستم های فضا پایه، حذف سیستم های زمین پایه مطرح شد.
یاوری گفت: ولی مطالعات نشان داد GPS آسیب پذیری هایی حتی در کشور آمریکا دارد؛ از این رو دنیا به این نتیجه رسید که زمان مناسبی برای حذف فناوری های فضاپایه نرسیده است و با تصویب کنگره آمریکا با ارتقای سیستم ها، باید فناوری های زمین پایه موقعیت یابی به ارایه سرویس خود ادامه دهند.
مجری طرح LPS هزینه بر بودن سیستم های فضاپایه نسبت به سیستم های زمین پایه موقعیت یابی را از محدودیت های توسعه سیستم های فضا پایه نام برد و یادآور شد: اگر ما بخواهیم سیستم موقعیت یاب برای کشور را در اختیار داشته باشیم، بالغ بر ۱.۵ میلیارد دلار سرمایه گذاری در بخش ناوبری نیاز است، در حالی که توسعه سیستم های زمین پایه هزینه های به مراتب کمتری را می طلبد.
یاوری، با بیان تجربه کشور هند در این زمینه، یادآور شد: کشور هند برای توسعه سیستم فضاپایه موقعیت یابی برای سرتاسر هند ۴ میلیارد دلار سرمایه گذاری کرد.
این محقق درباره جزییات و مراحل اجرای پروژه سامانه ملی موقعیت یابی و زمان سنجی زمینی پایه (LPS)، توضیح داد: این پروژه از سال ۱۳۸۷ آغاز شد که یکی از دستاوردهای آن تهیه سند راهبرد ملی بود که برای تصویب به دولت ارسال شد. در این پروژه چند گام پیش بینی شد که از آن جمله می توان به "توسعه فناوری های زمین پایه با توجه به توانمندی های داخل"، "سامانه های مکمل" و "منظومه ناوبری فضا پایه منطقه ای" اشاره کرد.
وی اجرای بخش فناوری های زمین پایه را از جمله اقدامات انجام شده در این پروژه دانست و گفت: با توجه به مشکلاتی که در زمینه تعاملات با سایر کشورها ایجاد شد، امکان عدم انتقال فناوری فرستنده های با برد ۲ هزار کیلومتر به کشور فراهم نشد و این در حالی است که بر اساس این پروژه نیازمند ۵ هزار فرستنده در کشور هستیم؛ از این رو طراحی و ساخت این فرستنده ها را با مشارکت شرکت های داخلی آغاز کردیم.
یاوری از طراحی و ساخت فرستنده های پرقدرت با توان بالای یک مگاوات توان تشعشعات در کشور خبر داد و گفت: این فرستنده ها در حال حاضر آماده شده است.
وی به فرآیند توسعه بخش تجهیزات گیرنده این سامانه موقعیت یابی ملی پرداخت و گفت: در حال حاضر گیرنده های GPS در مدل های مختلف در بازار وجود دارد و امکان خریداری آن هست، ولی امکان خرید گیرنده های زمین پایه به دلیل کاربردهای دوگانه وجود ندارد از این رو روی ساخت این تجهیزات در داخل کشور تمرکز کردیم.
یاوری با بیان اینکه گیرنده های زمین پایه سیستم های موقعیت یابی در کشور بومی سازی شده است، اضافه کرد: این سامانه در حال حاضر به صورت پایلوت اجرایی شده است.
به گفته وی پروژه سامانه ملی موقعیت یابی و زمان سنجی زمینی پایه (LPS) از فاز توسعه فناوری عبور کرده و در فاز نصب تاسیسات است که این فاز نیز از سال جاری آغاز شده است و در طی آن ۵ فرستنده در ۵ نقطه از کشور نصب می شود و سرویس های لازم را ارایه خواهد کرد.
یاوری با بیان اینکه بخش زیر ساخت این سامانه همانند بسیاری از کشورها تحت نظارت دولت است، یادآور شد: ولی بخش خصوصی می تواند در بخش ارایه خدمات و توسعه نرم افزارها فعال شود.
به گفته وی، ارسال اولین سیگنال ملی این طرح نیازمند سرمایه گذاری است.
بر اساس این گزارش سامانه ملی موقعیت یابی و زمان سنجی زمین پایه (LPS) سامانه ای زمین پایه بوده که قادر است کلیه خدمات موقعیت یابی، ناوبری و زمان سنجی کشور را که پیش از این بر پایه (GPSمتعلق به آمریکا) بود، ارایه دهد.
با توجه به عدم کنترل روی دقت، کیفیت و کمیت خدمات موقعیت یابی، ناوبری و زمان سنجی و امکان قطع خدمات در مواقع بحرانی از سوی آمریکا، ایجاد یک سیستم بومی با قابلیت اطمینان بالا و جایگزینی سریع، امری ضروری و فوریت دار بود. بر همین اساس، پروژه سامانه ملی موقعیت یابی و زمان سنجی زمینی پایه ایران (LPS) به عنوان طرحی ملی در دستور کار قرار گرفته و دانشگاه صنعتی مالک اشتر موفق شد در فاز اول، فرستنده ای با توان یک مگاوات بومی را طراحی و تولید کند.
عدم وابستگی به سامانه های GPS غیر بومی از اهداف اجرای این طرح است.
تفاوت سامانه های موقعیت یاب داخلی با نمونه های خارجی در این است که فرستنده های GPS بومی در داخل کشور قرار دارند. سامانه موقعیت یاب طراحی شده، زمین پایه است و در این نوع سامانه ها به جای آنکه فرستنده ها در فضا باشند، بر روی زمین قرار دارند؛ از این رو به آنها سامانه های زمین پایه می گویند.
سامانه موقعیت یاب بومی زمین پایه در برابر اختلالات و شرایط جوی بسیار مقاوم است؛ از این رو در هر شرایطی قادر به ارایه سرویس های مطمئنی هستند.
نمونه خارجی سامانه های GPS دقت بالاتری دارند، ولی آسیب پذیرترند و در برابر اختلالات قادر به ارایه سرویس نیستند، به گونه ای که در شرایط خاص آب و هوایی و مناطق کوهستانی و شهری ممکن است نتوان سرویس های لازم را دریافت کرد.
در این پروژه تمامی فناوری های لازم مانند فرستنده ، گیرنده، سامانه های کنترل، سامانه های شبیه سازی و طراحی توسعه داده شده است، محققان این طرح موفق به ساخت فرستنده رادیویی با دو نوع فناوری، سوئیچینگ ۱۵ کیلوواتی و یک مگاواتی، نیم موج با ماژول پایه ۴۰۰ آمپری قابل موازی سازی برای ساخت فرستنده ها تا ۴ مگاوات شدند.
کاربرد این سامانه در حیطه هایی چون مخابرات، نیرو، راه و ترابری و نظامی است. این سامانه ها جزو زیر ساخت هایی است که در امنیت ملی اثر دارد؛ چراکه به مرور همه کشورها به سرویس های مکان یابی و موقعیت یابی وابسته می شوند؛ از این رو هر کشوری به سامانه های موقعیت یابی بومی مجهز خواهد شد.
منبع: ایسنا 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :